ពី ជនបរទេស ជាន់ ខ្ពស់ ធ្វើការ ក្នុង ក្រុមហ៊ុន សំណង់
រឿងមួយ។

ពីមុនខ្ញុំធ្លាប់ធ្វើការនៅអាហ្វ្រិក និងកាតា។ មាន ពេល មួយ ខ្ញុំ មក ជប៉ុន ព្រោះ មាន ការ បើក ការងារ ក្នុង វិស័យ សំណង់។

យ៉ាងណាមិញ ជនជាតិជប៉ុន និងហ្វីលីពីន មានបុគ្គលិកលក្ខណៈ និងវប្បធម៌ខុសៗគ្នា។ នៅពេលដែលខ្ញុំយល់បន្តិចម្ដងៗអំពីបុគ្គលិកលក្ខណៈ និងដំណើរការការងាររបស់ប្រជាជនជប៉ុន ខ្ញុំព្យាយាមធ្វើសកម្មភាព ខណៈពេលដែលពិចារណាអំពីអ្វីដែលខ្ញុំរំពឹងទុក។

មានពេលខ្លះដែលការងារលំបាក ហើយខ្ញុំត្រូវទទួលការស្តីបន្ទោសយ៉ាងតឹងរ៉ឹង ប៉ុន្តែខ្ញុំមានអារម្មណ៍ស្រួល ព្រោះពួកគេបង្រៀនខ្ញុំយ៉ាងម៉ត់ចត់ និងមើលថែខ្ញុំរហូតដល់ទីបញ្ចប់។

ដោយក្លាយជាកម្មករបរទេសដែលមានជំនាញជាក់លាក់ ខ្ញុំអាចជួសជុលផ្ទះរបស់ខ្ញុំនៅប្រទេសហ្វីលីពីន និងទិញឡានមួយ។ នោះហើយជាអ្វីដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំសប្បាយចិត្តបំផុត។

ខ្ញុំ គិត ថា ជប៉ុន ជា ប្រទេស ដ៏ អស្ចារ្យ។ ព្រោះ មាន ការងារ ធ្វើ រាល់ ថ្ងៃ ហើយ គេ បើក ប្រាក់ ឲ្យ ខ្ញុំ យ៉ាង ល្អ។ ហេតុ នេះ ហើយ បាន ជា ខ្ញុំ និង ក្រុម គ្រួសារ ត្រឡប់ មក ផ្ទះ វិញ អាច រស់ បាន។ ប្រជាជនជប៉ុនមានចិត្តល្អ ហើយតែងតែនៅទីនោះដើម្បីជួយខ្ញុំពេលខ្ញុំមានបញ្ហា ដែលជាជំនួយដ៏ល្អ។

ខ្ញុំស្រលាញ់ធម្មជាតិដ៏ស្រស់ស្អាត ហើយខ្ញុំក៏ស្រលាញ់វប្បធម៌ផងដែរ។ នៅថ្ងៃសម្រាក ប្រធានក្រុមហ៊ុនរបស់ខ្ញុំនាំខ្ញុំទៅទីសក្ការបូជាជប៉ុន។ ខ្ញុំ បាន ដាក់ ដៃ រួម គ្នា អធិស្ឋាន ទៅ ព្រះ ហើយ វា ពិត ជា មាន អារម្មណ៍ ល្អ ណាស់។

នៅកន្លែងធ្វើការ ខ្ញុំបានរៀនពីរបៀបរៀបចំមុនពេលចាប់ផ្តើមការងារ និងសារៈសំខាន់នៃការរៀបចំរបស់របរឱ្យបានល្អ ក្តីស្រមៃរបស់ខ្ញុំសម្រាប់ថ្ងៃអនាគតគឺចង់ប្រើប្រាស់បទពិសោធន៍ដែលខ្ញុំទទួលបានទៅធ្វើការនៅប្រទេសជប៉ុនដើម្បីត្រលប់មកកម្ពុជាវិញ ហើយចាប់ផ្តើមក្រុមហ៊ុនផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំស្រលាញ់ការងារវិស្វកម្មសំណង់ស៊ីវិល ដូច្នេះខ្ញុំចង់យកគម្រោងសាងសង់ខ្នាតធំដែលប្រកួតប្រជែងនឹងក្រុមហ៊ុនបច្ចុប្បន្នរបស់ខ្ញុំកំពុងដំណើរការ។

មានកម្មសិក្សាការីផ្នែកបច្ចេកទេស បី នាក់ផ្សេងទៀត រួមទាំងខ្ញុំផងដែរ នៅក្រុមហ៊ុនបច្ចុប្បន្នរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ស្រួលពេលដឹងថាខ្ញុំមានមិត្តជាមួយខ្ញុំតាំងពីដំបូង។

កាល ពី មួយ ឆ្នាំ មុន ខ្ញុំ បាន រៀប ការ ជាមួយ ស្ត្រី វៀតណាម ម្នាក់ ដែល ធ្វើ ការ នៅ ប្រទេស ជប៉ុន ហើយ ត្រូវ បាន Shiriai ណែនាំ ឲ្យ ខ្ញុំ ស្គាល់។ ប្រពន្ធរបស់ខ្ញុំធ្វើការនៅក្នុងឧស្សាហកម្មផលិតគ្រឿងបន្លាស់រថយន្ត។ កុងត្រា ប្រពន្ធ ខ្ញុំ ជិត ចប់ ហើយ ដូច្នេះ នាង នឹង ត្រឡប់ ទៅ វៀតណាម ជា មុន សិន។ ខ្ញុំ មាន កូន ដូច្នេះ ខ្ញុំ មាន គម្រោង ត្រឡប់ ទៅ វៀតណាម វិញ ក្នុង ប៉ុន្មាន ឆ្នាំ ទៀត។

អូកាយ៉ាម៉ា ជាកន្លែងដែលក្រុមហ៊ុនរបស់យើងស្ថិតនៅ គឺជាកន្លែងដែលមានផាសុកភាព ជាមួយនឹងខ្យល់អាកាសបរិសុទ្ធ។ ត្រី ក៏ ស្រស់ និង មាន រស់ជាតិ ឆ្ងាញ់ ណាស់ ។ ប្រជាជនជប៉ុនទាំងអស់មានចិត្តល្អ ហើយបានបង្រៀនខ្ញុំច្រើនអំពីការងារ និងជីវិត។ នោះហើយជាមូលហេតុដែលខ្ញុំលង់ស្នេហ៍ជាមួយប្រទេសជប៉ុន។

ពេលត្រឡប់មកវៀតណាមវិញ ខ្ញុំចង់ប្រើជំនាញការងារ និងបទពិសោធន៍ដែលខ្ញុំទទួលបាននៅប្រទេសជប៉ុន ដើម្បីធ្វើការឱ្យក្រុមហ៊ុនជប៉ុន។

ដំបូង ឡើយ ពិបាក ព្រោះ ខ្ញុំ មិន យល់ ភាសា ជប៉ុន ហើយ ខ្ញុំ ក៏ មិន ស្គាល់ នរណា ដែរ។ វាមានរយៈពេល ប្រាំពីរ ឆ្នាំហើយចាប់តាំងពីខ្ញុំមកប្រទេសជប៉ុន ដូច្នេះខ្ញុំធ្លាប់បានប្រើប្រាស់ការងារ និងជីវិតនៅទីនេះ។

ចំនុចល្អនៃការធ្វើការនៅក្រុមហ៊ុននេះគឺមិត្តរួមការងាររបស់ខ្ញុំមានចិត្តល្អក្នុងការបង្រៀនខ្ញុំពីរបៀបធ្វើការងាររបស់ខ្ញុំ។ ឥឡូវ នេះ ជា ឆ្នាំ ទី ពីរ របស់ ខ្ញុំ ក្នុង នាម ជា កម្មករ ជំនាញ ហើយ ប្រាក់ ខែ របស់ ខ្ញុំ បាន កើន ឡើង។ អ្វី ដែល ល្អ បំផុត គឺ ត្រូវ ប្រឹង ប្រែង និង បាន ប្រាក់ ខែ ល្អ។

ខ្ញុំ ភ្ញាក់ ផ្អើល ដែល នៅ Okayama ទីក្រុង ក្លាយ ជា ទី ស្ងាត់ ជ្រងំ ពេល យប់ ដែល ខុស ពី ប្រទេស វៀតណាម។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ មិន ឯកា ទេ ព្រោះ ខ្ញុំ មាន មិត្តភ័ក្តិ រស់ នៅ ក្បែរ នោះ។ នៅថ្ងៃឈប់សម្រាករបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំចូលចិត្តដើរលេងជាមួយមិត្តភ័ក្តិ និងផឹកស្រាបៀរជប៉ុននៅផ្ទះរបស់ពួកគេ។

ក្តី ស្រមៃ របស់ ខ្ញុំ គឺ ចង់ ត្រឡប់ ទៅ ប្រទេស កំណើត របស់ ខ្ញុំ ហើយ ចាប់ ផ្តើម ក្រុមហ៊ុន សំណង់។ ដល់ទីបញ្ចប់នេះ ពេលនេះខ្ញុំកំពុងខិតខំប្រឹងប្រែងរៀនពីរបៀបធ្វើរបស់ជប៉ុន។

ខ្ញុំបានមកប្រទេសជប៉ុនដើម្បីរកប្រាក់ និងរៀនពីរបៀបធ្វើការ។ ការមើលព័ត៌មានអំពីប្រទេសជប៉ុននៅវៀតណាមបានធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាខ្ញុំអាចរស់នៅប្រកបដោយសុវត្ថិភាព និងជីវិតល្អនៅទីនោះ។

អ្នក រាល់ គ្នា នៅ កន្លែង ធ្វើ ការ គឺ ចិត្ត ល្អ និង រួសរាយ រាក់ ទាក់។ ប្រធាន ក៏ ខ្វល់ ខ្វាយ ពី ជីវិត របស់ ខ្ញុំ ដែរ។ ដំបូងឡើយ មានរឿងជាច្រើនដែលខ្ញុំមិនយល់ ដូចជារបៀបដាក់សម្រាម និងច្បាប់ចរាចរណ៍ ប៉ុន្តែពួកគេមានចិត្តល្អក្នុងការពន្យល់ប្រាប់ខ្ញុំ។

ក្នុង នាម ជា រន្ទា ខ្ញុំ មាន ភារកិច្ច ដំឡើង រន្ទា។ ច្បាប់ឧស្សាហកម្មសំណង់របស់ប្រទេសជប៉ុនមានភាពតឹងរ៉ឹងជាងច្បាប់នៅវៀតណាម។ ម្យ៉ាងវិញទៀត ខ្ញុំគិតថាវាល្អព្រោះវាអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកធ្វើការដោយសុវត្ថិភាព។ មិត្តរួមការងាររបស់ខ្ញុំក៏បានបង្រៀនខ្ញុំពីរបៀបធ្វើការងាររបស់ខ្ញុំផងដែរ។

គោល ដៅ របស់ ខ្ញុំ គឺ រក ប្រាក់ បាន ច្រើន និង ជួយ គ្រួសារ របស់ ខ្ញុំ នៅ ប្រទេស វៀតណាម។ ខ្ញុំ ចង់ ធ្វើ ការ ឲ្យ បាន ពីរ ឆ្នាំ ទៀត ឬ យូរ ជាង នេះ ហើយ ត្រឡប់ ទៅ វៀតណាម វិញ។

ខ្ញុំបានលឺពីមិត្តភ័ក្តិនៅក្នុងប្រទេសដូចគ្នាថា "ប្រទេសជប៉ុនមានទេសភាពស្រស់ស្អាត និងកន្លែងគួរឱ្យស្រឡាញ់ជាច្រើន" ហើយ "ប្រជាជនជប៉ុនមានចិត្តល្អ ហើយនឹងបង្រៀនអ្នកនូវអ្វីទាំងអស់" ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំ ក៏ គិត ថា ចង់ ទៅ ទីនោះ ដែរ ហើយ ក៏ សម្រេច ចិត្ត ទៅ ធ្វើ ការ នៅ ប្រទេស ជប៉ុន។

ការចងចាំដ៏រីករាយបំផុតរបស់ខ្ញុំនៅពេលធ្វើការនៅក្រុមហ៊ុនបច្ចុប្បន្នរបស់ខ្ញុំគឺជាពិធីជប់លៀងចុងឆ្នាំ។ មនុស្សគ្រប់គ្នាមកពីក្រុមហ៊ុនជួបជុំគ្នា ជប់លៀង និងលេងហ្គេម។ ប្រសិនបើយើងឈ្នះ យើងនឹងទទួលបានអំណោយមួយ ដូច្នេះវាពិតជារំភើបណាស់។

ដូចដែលខ្ញុំបានលឺពីមិត្តរបស់ខ្ញុំ ប្រជាជនជប៉ុនពិតជាមានចិត្តល្អ ហើយនឹងជួយអ្នកគ្រប់ពេល ដូច្នេះមិនចាំបាច់ព្រួយបារម្ភនោះទេ។ សម្រាប់អ្នកទាំងអស់គ្នាដែលចាប់អារម្មណ៍ទៅធ្វើការនៅប្រទេសជប៉ុន យើងទន្ទឹងរង់ចាំធ្វើការជាមួយអ្នក។

សុបិន្តរបស់ខ្ញុំគឺទៅធ្វើការនៅទីក្រុងតូក្យូ រដ្ឋធានីនៃប្រទេសជប៉ុន។ ខ្ញុំសប្បាយចិត្តខ្លាំងណាស់ដែលអាចរស់នៅក្នុងទីក្រុងដែលខ្ញុំតែងតែស្រមៃចង់បាន។

ភាពរីករាយនាពេលបច្ចុប្បន្នរបស់ខ្ញុំគឺការលេង futsal ជាមួយមិត្តរួមការងាររបស់ខ្ញុំនៅថ្ងៃសម្រាករៀងរាល់ ពីរ សប្តាហ៍ម្តង។ ខ្ញុំ សប្បាយ ចិត្ត ណាស់ ដែល ក្រុមហ៊ុន ផលិត ឯកសណ្ឋាន ឲ្យ យើង។ ខ្ញុំក៏រីករាយនឹងការទស្សនារូបសំណាកពុទ្ធសាសនា ហើយរូបចម្លាក់ដ៏អស្ចារ្យបំផុតដែលខ្ញុំបានឃើញកន្លងមកគឺ Ushiku Daibutsu នៅក្នុងខេត្ត Ibaraki ។ វាត្រូវបានគេនិយាយថាធំជាងគេ ទីបី នៅលើពិភពលោក ដូច្នេះខ្ញុំសូមណែនាំអ្នកឱ្យទៅមើលវាយ៉ាងហោចណាស់ម្តង។

នៅកន្លែងធ្វើការ ពេលនេះខ្ញុំមានបទពិសោធន៍ច្រើនក្នុងនាមជាសិប្បករ ខ្ញុំកំពុងធ្វើការយ៉ាងស្វិតស្វាញក្នុងនាមជាអ្នកទំនាក់ទំនងរវាងយុវជន និងមេការនៅនឹងកន្លែង។ អនាគតខ្ញុំចង់រៀបការជាមួយមិត្តប្រុសរបស់ខ្ញុំដែលរស់នៅប្រទេសជប៉ុន ដូច្នេះខ្ញុំចង់បន្តធ្វើការនៅក្រុមហ៊ុនបច្ចុប្បន្នរបស់ខ្ញុំ ពង្រឹងជំនាញ និងបង្កើនប្រាក់ចំណូល។

នៅពេលដែលខ្ញុំមកក្រុមហ៊ុនបច្ចុប្បន្នរបស់ខ្ញុំ មានសហការីជាន់ខ្ពស់មកពីប្រទេសមីយ៉ាន់ម៉ាធ្វើការនៅទីនោះរួចហើយ។ សិស្សច្បងរបស់ខ្ញុំមានចិត្តល្អ ហើយពន្យល់ការងារឱ្យខ្ញុំយ៉ាងងាយយល់ ដែលមានប្រយោជន៍។ ខ្ញុំក៏មិនដឹងពីច្បាប់ជីវិតនៅប្រទេសជប៉ុន ហើយក៏មិនដឹងពីរបៀបជិះរថភ្លើងដែរ ប៉ុន្តែមនុស្សចាស់របស់ខ្ញុំ និងប្រធានបានបង្រៀនខ្ញុំពីរឿងទាំងនោះ ដូច្នេះហើយខ្ញុំអាចសម្របតាមវប្បធម៌ជប៉ុនបានយ៉ាងឆាប់រហ័ស។

ឥឡូវនេះ ខ្ញុំកំពុងទន្ទឹងរង់ចាំការធ្វើដំណើរនៅថ្ងៃសម្រាករបស់ខ្ញុំ។ អនុសាសន៍កំពូលរបស់ខ្ញុំគឺទៅមើលព្រះពុទ្ធដ៏អស្ចារ្យ។ រហូតមកដល់ពេលនេះ ខ្ញុំបានទៅ Kamakura Daibutsu ក្នុងខេត្ត Kanagawa និង Ushiku Daibutsu ក្នុងខេត្ត Ibaraki។

ម្ហូបជប៉ុនគឺផ្អែមបន្តិចសម្រាប់ខ្ញុំ ដោយសារខ្ញុំចូលចិត្តអាហារហឹរនៅប្រទេសមីយ៉ាន់ម៉ា ប៉ុន្តែវានៅតែឆ្ងាញ់។ សំណព្វរបស់ខ្ញុំគឺស៊ូគីយ៉ាគី។ ប្រសិនបើអ្នកមានឱកាសសូមសាកល្បងវា។

និយាយឱ្យត្រង់ទៅ ដំបូងខ្ញុំគិតថាខ្ញុំនឹងស្នាក់នៅប្រទេសជប៉ុនជាអ្នកហាត់ការផ្នែកបច្ចេកទេសពីរបីឆ្នាំ រកប្រាក់បានខ្លះ រួចត្រឡប់ទៅមីយ៉ាន់ម៉ាវិញ។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ជាមួយនឹងស្ថានភាពនៃជំនាញដែលបានបញ្ជាក់ ការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់អ្នកកាន់តែច្រើន ការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់អ្នកនឹងត្រូវបានទទួលស្គាល់កាន់តែច្រើន ហើយអ្នកអាចរស់នៅបានល្អ។ ជប៉ុន ឥឡូវ បាន ក្លាយ ជា ប្រទេស កំណើត ទីពីរ របស់ ខ្ញុំ។

បើអាច ខ្ញុំចង់ក្លាយជាកម្មករជំនាញលេខ ២ ហើយនាំគ្រួសារទៅប្រទេសជប៉ុន។ ក្តីស្រមៃរបស់ខ្ញុំពេលនេះ គឺចង់ទៅរស់នៅប្រទេសជប៉ុនជាមួយគ្រួសាររបស់ខ្ញុំ និងដឹកនាំជីវិតដ៏ជោគជ័យមួយ។

ខ្ញុំ ក៏ សង្ឃឹម ថា ថ្ងៃ ណា មួយ នឹង នាំ យក បច្ចេកទេស ធ្វើ ក្រណាត់ ជប៉ុន មក ប្រទេស មីយ៉ាន់ម៉ា។ នៅក្នុងប្រទេសមីយ៉ាន់ម៉ា លើកលែងតែសណ្ឋាគារ និងអាផាតមិនប្រណីត អ្វីគ្រប់យ៉ាងគឺគ្រាន់តែលាបពណ៌ប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំ ចង់ ប្រើ ជំនាញ ដែល ខ្ញុំ ទទួល បាន ដើម្បី ជួយ ផ្សព្វផ្សាយ ឆ្លង ដែន ឲ្យ កាន់ តែ ខ្លាំង ឡើង។

នៅពេលដែលខ្ញុំបានប្រាប់គ្រួសាររបស់ខ្ញុំថាខ្ញុំចង់ទៅប្រទេសជប៉ុន ដំបូងឡើយ ពួកគេប្រឆាំងនឹងគំនិតនេះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំចង់ឯករាជ្យ ដូច្នេះខ្ញុំបានបញ្ចុះបញ្ចូលគ្រួសាររបស់ខ្ញុំឱ្យមកប្រទេសជប៉ុនដើម្បីស្វែងយល់បន្ថែម។ ខ្ញុំ ក៏ អរគុណ ដែល គ្រួសារ របស់ ខ្ញុំ បាន គាំទ្រ ខ្ញុំ នៅ ទី បញ្ចប់។

រឿងដំបូងដែលពិបាកសម្រាប់ខ្ញុំពេលខ្ញុំមកប្រទេសជប៉ុនគឺការរៀនភាសាជប៉ុន។ ជាធម្មតាខ្ញុំមិនសិក្សាច្រើនទេ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំនឹងសរសេរពាក្យថ្មីដែលខ្ញុំបានឮនៅថ្ងៃនោះនៅក្នុងសៀវភៅកត់ត្រា ហើយរកមើលអត្ថន័យរបស់វានៅក្នុងវចនានុក្រម នៅពេលដែលខ្ញុំនៅលើរថភ្លើង ឬកន្លែងផ្សេងទៀត។ ដោយវិធីនេះ ខ្ញុំបានរៀនពាក្យ និងកានជីបន្តិចម្តងៗ។

អ្វីដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំសប្បាយចិត្តនោះគឺថា ដោយសារការសិក្សាភាសាជប៉ុនរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំអាចឈ្នះរង្វាន់ធំនៅក្នុងកម្មវិធីប្រលងនិយាយភាសាជប៉ុនដែលធ្វើឡើងដោយក្រុមហ៊ុនជប៉ុន។ ភាសាជប៉ុនពិបាក ប៉ុន្តែកុំបារម្ភ ប្រសិនបើអ្នកសិក្សាវាបន្តិចម្តងៗ អ្នកនឹងអាចនិយាយវាបាន។

ខ្ញុំ បាន ធ្វើ ការ ជា ជាង លាប ថ្នាំ តាំង ពី ខ្ញុំ មាន អាយុ ១៧ ឆ្នាំ។ នៅពេលខ្ញុំនៅប្រទេសចិន ខ្ញុំបានលឺថាប្រទេសជប៉ុនមានបច្ចេកវិទ្យាសំណង់ជឿនលឿន ដូច្នេះខ្ញុំចង់មានបទពិសោធន៍ និងធ្វើវាដោយខ្លួនឯង ទើបខ្ញុំមកប្រទេសជប៉ុន។ នៅពេលដែលខ្ញុំចាប់ផ្តើមធ្វើការនៅទីនោះ ខ្ញុំបានដឹងថាឧបករណ៍ និងសម្ភារៈប្រើប្រាស់គឺខុសពីឧបករណ៍នៅក្នុងប្រទេសចិន ដែលជាបទពិសោធន៍សិក្សា។

នាយកប្រតិបត្តិគឺពិតជាបុរសល្អម្នាក់ ហើយខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាគាត់យកចិត្តទុកដាក់ចំពោះខ្ញុំ។ ក្នុងអំឡុងពេលនៃការរាតត្បាតនៃជំងឺកូវីដ-១៩ ពួកគេបានផ្តល់ឱ្យយើងនូវរបាំង និងថ្នាំសំលាប់មេរោគ ហើយបានធ្វើឱ្យប្រាកដថាយើងត្រូវបានគេជូនដំណឹងយ៉ាងល្អអំពីសុខភាពរបស់យើង ដែលមានប្រយោជន៍ខ្លាំងណាស់។ អរគុណចំពោះបញ្ហានេះ ខ្ញុំមិនដែលឆ្លងមេរោគកូរ៉ូណាទេ។

ជារៀងរាល់ឆ្នាំ យើងទទួលយកសិក្ខាកាមបច្ចេកទេសវ័យក្មេងមកពីប្រទេសចិន និងឥណ្ឌូនេស៊ី ដូច្នេះយើងប្រឹងប្រែងអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីធ្វើជាគំរូដ៏ល្អសម្រាប់ពួកគេ។ បើ ខ្ញុំ អាច ផ្តល់ ដំបូន្មាន ខ្លះ ដល់ អ្នក ដែល មក ប្រទេស ជប៉ុន គឺ ត្រូវ រៀន ភាសា ជប៉ុន បន្តិច។ ប្រសិនបើអ្នកបន្តធ្វើការយ៉ាងលំបាកនៅក្នុងប្រទេសជប៉ុន អ្នកប្រាកដជាត្រូវបានគេទទួលស្គាល់។ សូមសំណាងល្អ!

មូលហេតុមួយដែលខ្ញុំធ្វើការនៅកន្លែងធ្វើការបច្ចុប្បន្នរបស់ខ្ញុំជាយូរណាស់មកហើយ គឺដោយសារមនុស្សចាស់ដែលបង្រៀនខ្ញុំពីការងារនោះមានចិត្តល្អ។ នៅក្នុងក្រុមហ៊ុនសំណង់របស់ចិន ពេលខ្លះកម្មករស្រែក ឬស្រែកនៅពេលបង្រៀនអ្នកដទៃពីរបៀបធ្វើការងាររបស់ពួកគេ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ នេះមិនមែនជាករណីនៅក្នុងប្រទេសជប៉ុននោះទេ មនុស្សមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ ហើយវាងាយស្រួលក្នុងការធ្វើការជាមួយពួកគេ។

ម្យ៉ាងទៀត ខ្ញុំមានសំណាងដែលខ្ញុំអាចយល់បានប្រហែលអត្ថន័យ ព្រោះកានជីត្រូវបានប្រើប្រាស់នៅក្នុងប្រទេសជប៉ុន។ ជាពិសេសនៅក្នុងឧស្សាហកម្មសំណង់ មានសញ្ញាសម្គាល់នៅកន្លែងសំណង់ដែលនិយាយថា "សុវត្ថិភាពមុន" និង "គ្រោះថ្នាក់" ដូច្នេះប្រជាពលរដ្ឋដឹងថាពួកគេត្រូវប្រុងប្រយ័ត្ននៅកន្លែងណា។ ខ្ញុំ មាន អំណរគុណ ដែល កានជី មាន ដើម្បី ជួយ ខ្ញុំ ធ្វើ ការ ដោយ សុវត្ថិភាព។

ការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់គាត់ត្រូវបានគេទទួលស្គាល់នៅពេលដែលគាត់ទទួលបានពានរង្វាន់កម្មករសំណង់បរទេសឆ្នើមក្នុង ឆ្នាំ 2020 ។ លើស ពី នេះ ទៅ ទៀត នៅ ឆ្នាំ ២០២២ ខ្ញុំ នឹង ក្លាយ ជា មនុស្ស ទី ២ ក្នុង ប្រទេស ដែល ក្លាយ ជា កម្មករ ជំនាញ លេខ ២ ។ នេះក៏នឹងអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកអញ្ជើញគ្រួសាររបស់អ្នកទៅប្រទេសជប៉ុនផងដែរ។ នេះ អាច ធ្វើ ទៅ បាន ដោយ សារ តែ ការ គាំទ្រ ពី ក្រុមហ៊ុន។ ខ្ញុំពិតជាកោតសរសើរចំពោះវា។