Nagulat si Nay Lin sa mga tuntunin sa kaligtasan ng Japan. Ngayon ay naiintindihan na niya kung gaano kahalaga ang mga ito.

Dati akong nagtatrabaho bilang karpintero at plasterer sa Myanmar. Masipag magtrabaho ang aking ama para sa kanyang pamilya, kaya naramdaman kong pagkakataon ko na para magtrabaho para sa aking pamilya, at iyon ang dahilan kung bakit ako napunta sa Japan. Bago ako pumunta sa Japan, nag-aral ako ng wikang Hapon. Gayunpaman, may ilang mga salita na naiiba sa wikang Hapon na aking pinag-aralan, at noong una, may mga pagkakataon na hindi ko maintindihan ang ibig sabihin ng mga ito.

Natutunan ko ang aking trabaho sa pamamagitan ng panonood at paggaya sa aking mga nakatatanda. Ang pag-aaral sa pamamagitan ng paggawa at pagdanas mismo ng mga bagay-bagay ay angkop para sa akin. Kapag may hindi ako maintindihan, nagtatanong ako sa presidente o sa aking mga nakatatanda. Malaking tulong na lahat ay madaling lapitan at madaling tanungin.

Isang bagay na ikinagulat ko noong pumunta ako sa Japan ay ang mga tuntunin sa kaligtasan. Sa Myanmar, hindi pangkaraniwan ang magtrabaho nang walang helmet, safety boots, o guwantes. Pero sa Japan, hindi ka nga makakapasok sa lugar ng trabaho nang walang helmet. Noong una, akala ko maraming tuntunin, pero ngayon naiintindihan ko na na mahalaga ang mga ito para sa kaligtasan.

Gusto kong magpatuloy sa pagtatrabaho at hamunin ang aking sarili upang makita kung hanggang saan ang aking mararating. Balang araw, kung mayroon akong magagawa para matulungan ang aking pamilya sa Myanmar, gusto kong makatulong.