နေလင်းဟာ ဂျပန်ရဲ့ ဘေးကင်းရေးစည်းမျဉ်းတွေကို အံ့အားသင့်သွားခဲ့ပါတယ်။ အခုတော့ အဲဒီစည်းမျဉ်းတွေက ဘယ်လောက်အရေးကြီးတယ်ဆိုတာ သူမ နားလည်သွားပါပြီ။

ကျွန်တော်ဟာ မြန်မာနိုင်ငံမှာ လက်သမားနဲ့ ကော်သုတ်သမားအဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ကျွန်တော့်အဖေက မိသားစုအတွက် အလုပ်ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ခဲ့တာကြောင့် မိသားစုအတွက် အလုပ်လုပ်ရမယ့် အလှည့်ရောက်ပြီလို့ ခံစားရပြီး အဲဒါကြောင့် ဂျပန်ကို လာခဲ့တာပါ။ ဂျပန်ကို မလာခင် ဂျပန်ဘာသာစကားကို လေ့လာခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် လေ့လာခဲ့တဲ့ ဂျပန်ဘာသာစကားနဲ့ ကွဲပြားတဲ့ စကားလုံးတချို့ ရှိခဲ့ပါတယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ သူတို့ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်ခဲ့တဲ့ အချိန်တွေ ရှိပါတယ်။

ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြီးတန်းတွေကိုကြည့်ပြီး အတုယူခြင်းအားဖြင့် ကျွန်တော့်အလုပ်ကို သင်ယူခဲ့ပါတယ်။ ကိုယ်တိုင်လုပ်ဆောင်ပြီး ကိုယ်တိုင်ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေက ကျွန်တော့်အတွက် အရမ်းသင့်တော်ပါတယ်။ တစ်ခုခုကို နားမလည်တဲ့အခါ ဥက္ကဋ္ဌ ဒါမှမဟုတ် အကြီးတန်းတွေကို မေးလေ့ရှိပါတယ်။ လူတိုင်းကို ချဉ်းကပ်ရလွယ်ကူပြီး မေးခွန်းတွေမေးရလွယ်ကူတာက အရမ်းအထောက်အကူဖြစ်စေပါတယ်။

ဂျပန်ကိုရောက်တော့ အံ့သြသွားမိတာတစ်ခုကတော့ ဘေးကင်းရေးစည်းမျဉ်းတွေပါပဲ။ မြန်မာနိုင်ငံမှာ ဦးထုပ်၊ ဘေးကင်းရေးဘွတ်ဖိနပ် ဒါမှမဟုတ် လက်အိတ်မပါဘဲ အလုပ်လုပ်တာက မဆန်းပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ဂျပန်မှာတော့ ဦးထုပ်မပါဘဲ အလုပ်ခွင်ထဲကိုတောင် ဝင်လို့မရပါဘူး။ အစကတော့ စည်းကမ်းတွေ အများကြီးရှိတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ အဲဒီစည်းမျဉ်းတွေက ဘေးကင်းရေးအတွက် အရေးကြီးတယ်ဆိုတာ နားလည်သွားပါပြီ။

ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ထိ လုပ်နိုင်မလဲဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စိန်ခေါ်ပြီး ဆက်ကြိုးစားချင်ပါတယ်။ တစ်နေ့နေ့မှာ မြန်မာနိုင်ငံမှာ ကျွန်တော့်မိသားစုကို ကူညီနိုင်မယ်ဆိုရင် ကူညီပေးချင်ပါတယ်။